سراب

آفتاب است و بیابان چه فراخ

                 نیست در آن نه گیاه و نه درخت

غیر آوای غرابان دیگر

              بسته هر بانگی از این وادی رخت

در پس پرده ای از گرد و غبار         نقطه ای لرزد از دور سیاه

چشم اگر پیش رود میبیند   آدمی هست می پوید راه

تنش از خستگی افتاده زکار

                           برسر و رویش بنشسته غبار

                                                    شده از تشنگی اش خشک گلو

                                    پای عریانش مجروح ز خار

            هر قدم پیش رود پای افق

     چشم او بیند دریایی آب

اندکی راه چو می پیماید      می کند فکر که میبیند خواب